برخى از مسلمانان يثرب با پيامبر ( ص ) ملاقات كردند . حضرت با آنان وعده گذاشت كه در ميانه‌هاى ايام تشريق ، شب هنگام كه همه خوابيده باشند ، با هم ديدار كنند . پيامبر ( ص ) فرمود كه موقع آمدن ، خوابيدگان را بيدار نكنند و منتظر غايبان نباشند . در آن شب موعود به عادت هميشه با همسفران خود خوابيدند تا آنكه ثلثى از شب گذشت ، آنگاه با كمال احتياط ، پنهان و جدا از هم ، رو به عقبه حركت كردند تا در آنجا هفتاد يا هفتاد و سه مرد ، و دو زن فراهم گشتند . آنان در خانه عبد المطلب كه در پايين عقبه بود ، با رسول خدا ( ص ) ملاقات كردند . در اين ديدار ، حمزه ، على و عبّاس حضور داشتند . « 1 » آنگاه با او بيعت كردند كه چنان كه از خويشتن ، خانواده و فرزندان خود دفاع مىكنند ، از او و خانواده‌اش دفاع نمايند و آنان را پشتيبانى و يارى دهند و بر شنيدن و اطاعت ، در كثرت مشغله و بىكارى و بر انفاق مال به هنگام برخوردارى و تنگ‌دستى و بر امر به معروف و نهى از منكر ، و دعوت به خداى و نهراسيدن از سرزنش هيچ سرزنش كننده‌اى ؛ در مقابل مردم عجم به آيين آن‌ها خواهند پيوست و اينان پادشاهان عالم خواهند شد . عبّاس بن فضله كه خصوصا با عنايت به عبارت پايانى بيعت ، اهميت خطير آن را دريافت و به خوبى متوجّه شد كه فقط رويارويى و مقاومت بر ضد مشركان مكّه يا جزيرة العرب مطرح نيست ، بلكه بايد در اين راه در مقابل همهء جهان قرار گيرند ، بر آن شد تا از حقيقت امر مطمئن شود و چشم بيعت‌كنندگان را به روى واقعيات چنان بگشايد كه با بينش كامل بيعت كنند و روز مبادا نگويند : اگر چنين مىدانستيم ، بيعت نمىكرديم . از اين‌رو خطاب به همسفران خود گفت : اى گروه اوس و خزرج ؛ مىدانيد بر چه كارى با اين مرد بيعت مىكنيد ؟

--> ( 1 ) . اعلام الورى ، 59 ؛ بحار الانوار ، 19 / 12 - 13 ؛ سيره حلبى ، 2 / 16 ؛ تفسير قمى ، 1 / 273 .